Welkom op Weblog.nl. Dit is het eerste bericht op jouw nieuwe weblog. Dit bericht kun je aanpassen of verwijderen. Lees in de Kennisbank hoe je een bericht aanmaakt.

Veel plezier!

Op zondag 31 december zouden we naar de Kamelenmarkt in Daraw gaan. Dit beloofde een groot spectakel worden. De kamelenmarkt in Daraw is namelijk de grootste kamelenmarkt van Afrika. Op de zondagen worden hier honderden en soms zelfs wel duizenden kamelen op de marktplaats in Daraw verhandeld. Sommige van deze kamelen zijn wel 40 dagen onderweg met karavanen vanuit Soedan. Dit schijnt erg mooi en bijzonder te zijn om te zien!

Wij vertrokken dan ook goedgeluimd en verwachtingsvol richting Daraw op deze zondag. ‘s Ochtends vertrokken we samen met Abdel, Ellen, Karim, Aisha en Lydia en Mohammed (vrienden van Abdel en Ellen) met de huifkar en daarna nog met het pontje naar Daraw toe. Aangekomen in Daraw werden we met kleine mobiles naar de kamelenmarkt toe gebracht. Nu zouden we dan eindelijk de vele kamelen te zien krijgen, maar helaas …… wat zag ons oog, slechts een handjevol kamelen en geen handelaar te zien. Hoe kan dat nou? Waar hadden al die kamelen zich verstopt??

Wat bleek nu, aangezien 30, 31 december en 1 januari het slachtfeest (ieder gezin slacht dan een schaap) in Egypte plaatsvond was er helaas geen kamelenmarkt. Dit was jammer, maar het kon onze pret niet drukken. Nadat we net aangekomen waren op de marktplaats kwam er namelijk al meteen een oude, traditionele Egyptenaar al trommelend en zingend op ons af. Even later versterkt door nog een aantal jongere, luidkeels zingende Egyptenaren. We hebben toen met z’n allen gezongen en gedanst tussen de kamelen. Het was dus een erg gezellige boel en dit hadden we zeker niet willen missen!

Na dit spectakel zijn we nog met z’n allen het dorpje ingelopen en hebben hier wat gegeten, suikerwater gedronken. Dit alles onder het genot van het roken van de chicha waterpijp (met name de mannen dan). Onderwijl kijkend en genietend van het straatleven op de markt in het stadje Daraw.

Abdel en Aisha achterop de huifkar.

Met z’n allen in de mobile.

De traditionele, vrolijke Egyptenaar, die voor ons trommelde en zong.

Het handjevol kamelen op de marktplaats.

Het leven in het stadje Daraw.

Karim op de ezel.

Mohammed aan de waterpijp (chicha).

De kok die buiten staat de koken achter het terras waar wij zaten.

In 1890 werd dit eiland geschonken aan Lord Kitchener; de britse consul-generaal van Egypte. Lord Kitchener was een fervent verzamelaar van exotische flora uit de gehele wereld, vooral India en Afrika. Hierdoor werd het gehele eiland omgetoverd tot een grote, schitterende botanische tuin.

Tijdens ons bezoek aan Kitchener Island was het niet erg druk, waardoor we rustig wandelend, onderwijl genietend van de geluiden van kwetterende vogels, alle bomen, planten en bloemen goed konden bekijken.

Op zondag 31 december zouden we naar de Kamelenmarkt in Daraw gaan. Dit beloofde een groot spectakel worden. De kamelenmarkt in Daraw is namelijk de grootste kamelenmarkt van Afrika. Op de zondagen worden hier honderden en soms zelfs wel duizenden kamelen op de marktplaats in Daraw verhandeld. Sommige van deze kamelen zijn wel 40 dagen onderweg met karavanen vanuit Soedan. Dit schijnt erg mooi en bijzonder te zijn om te zien!

Wij vertrokken dan ook goedgeluimd en verwachtingsvol richting Daraw op deze zondag. ‘s Ochtends vertrokken we samen met Abdel, Ellen, Karim, Aisha en Lydia en Mohammed (vrienden van Abdel en Ellen) met de huifkar en daarna nog met het pontje naar Daraw toe. Aangekomen in Daraw werden we met kleine mobiles naar de kamelenmarkt toe gebracht. Nu zouden we dan eindelijk de vele kamelen te zien krijgen, maar helaas …… wat zag ons oog, slechts een handjevol kamelen en geen handelaar te zien. Hoe kan dat nou? Waar hadden al die kamelen zich verstopt??

Wat bleek nu, aangezien 30, 31 december en 1 januari het slachtfeest (ieder gezin slacht dan een schaap) in Egypte plaatsvond was er helaas geen kamelenmarkt. Dit was jammer, maar het kon onze pret niet drukken. Nadat we net aangekomen waren op de marktplaats kwam er namelijk al meteen een oude, traditionele Egyptenaar al trommelend en zingend op ons af. Even later versterkt door nog een aantal jongere, luidkeels zingende Egyptenaren. We hebben toen met z’n allen gezongen en gedanst tussen de kamelen. Het was dus een erg gezellige boel en dit hadden we zeker niet willen missen!

Na dit spectakel zijn we nog met z’n allen het dorpje ingelopen en hebben hier wat gegeten, suikerwater gedronken. Dit alles onder het genot van het roken van de chicha waterpijp (met name de mannen dan). Onderwijl kijkend en genietend van het straatleven op de markt in het stadje Daraw.

Abdel en Aisha achterop de huifkar.

Met z’n allen in de mobile.

De traditionele, vrolijke Egyptenaar, die voor ons trommelde en zong.

Het handjevol kamelen op de marktplaats.

Het leven in het stadje Daraw.

Karim op de ezel.

Mohammed aan de waterpijp (chicha).

De kok die buiten staat de koken achter het terras waar wij zaten.

In 1890 werd dit eiland geschonken aan Lord Kitchener; de britse consul-generaal van Egypte. Lord Kitchener was een fervent verzamelaar van exotische flora uit de gehele wereld, vooral India en Afrika. Hierdoor werd het gehele eiland omgetoverd tot een grote, schitterende botanische tuin.

Tijdens ons bezoek aan Kitchener Island was het niet erg druk, waardoor we rustig wandelend, onderwijl genietend van de geluiden van kwetterende vogels, alle bomen, planten en bloemen goed konden bekijken.

Op 21 december kwamen we in de middag aan op het vliegveld in de plaats Luxor in Egypte. Hier bleek dat Ellen en Abdel vanuit Aswan alles tip-top voor ons geregeld hadden. De chauffeur en de reisleider, die ons de dagen in Luxor zouden begeleiden, stonden in de hal op het vliegveld al klaar met een bordje met onze namen erop, waardoor we gelijk wisten bij wie we moesten zijn, wat we beiden als zeer prettig hebben ervaren.

Nadat we aangekomen waren in het hotel hebben we rustig onze tassen uitgepakt, wat gegeten en de directe omgeving verkend. Daarnaast konden we direct kennis maken met de moskeexebn met bij behorende torens, die 5 keer per dag de bevolking oproepen tot gebed (Salah). Dit vonden we in eerste instantie erg leuk om te horen en te ervaren. Het geeft een typisch Egyptisch moslimsfeertje. Je ziet mensen op straat hun kleedje uitvouwen, zich richten tot Mekka en beginnen met gebed. Echter ook ‘s nachts stond de volumeknop van de speakers in de moskeexebn en torens voluit. Dit had voor ons niet direct gehoeven, maar de Egyptische bevolking dacht daar anders over en wilde ons natuurlijk een zo volledig mogelijke culturele ervaring bieden. En geef ze is ongelijk!

De 2 dagen dat we in Luxor verbleven hebben we de ‘Vallei der Koningen’ en de ‘Tempel van Hatshepsut’ bezocht.

Helaas hebben we haast geen foto’s gemaakt van ons verblijf in Luxor. Vandaar dat hieronder enkel deze uitzichtsfoto te zien is.

Op 21 december kwamen we in de middag aan op het vliegveld in de plaats Luxor in Egypte. Hier bleek dat Ellen en Abdel vanuit Aswan alles tip-top voor ons geregeld hadden. De chauffeur en de reisleider, die ons de dagen in Luxor zouden begeleiden, stonden in de hal op het vliegveld al klaar met een bordje met onze namen erop, waardoor we gelijk wisten bij wie we moesten zijn, wat we beiden als zeer prettig hebben ervaren.

Nadat we aangekomen waren in het hotel hebben we rustig onze tassen uitgepakt, wat gegeten en de directe omgeving verkend. Daarnaast konden we direct kennis maken met de moskeexc3xabn met bij behorende torens, die 5 keer per dag de bevolking oproepen tot gebed (Salah). Dit vonden we in eerste instantie erg leuk om te horen en te ervaren. Het geeft een typisch Egyptisch moslimsfeertje. Je ziet mensen op straat hun kleedje uitvouwen, zich richten tot Mekka en beginnen met gebed. Echter ook ‘s nachts stond de volumeknop van de speakers in de moskeexc3xabn en torens voluit. Dit had voor ons niet direct gehoeven, maar de Egyptische bevolking dacht daar anders over en wilde ons natuurlijk een zo volledig mogelijke culturele ervaring bieden. En geef ze is ongelijk!

De 2 dagen dat we in Luxor verbleven hebben we de ‘Vallei der Koningen’ en de ‘Tempel van Hatshepsut’ bezocht.

Helaas hebben we haast geen foto’s gemaakt van ons verblijf in Luxor. Vandaar dat hieronder enkel deze uitzichtsfoto te zien is.

We zijn per felucca naar Elephanine Island gevaren. Elephantine is het oudste bewoonde gebied van Aswan (ca. 4000 v. Chr.) en is 1 km lang en 500 m breed.

Vooral de zuidkant van het eiland is het bekijken meer dan waard. Hier is een klein archeologisch museum met vondsten van de verschillende expedities, te weten: grafgiften, sieraden, granieten beelden, huisraad, fragmenten van de antieke bebouwing, sarcofagen, enkele mummies, etc. uit de geschiedenis van Aswan. Daarnaast is aan de zuidkant van het eiland de Nilometer te bezichtigen.De hoogste standen van de Nijl werden hier vastgelegd. Vervolgens werd aan de hand van de waterhoogte tijdens de overstromingen vastgelegd hoe hoog de jaarlijkse belasting zou worden. Hoe meer water, des te vruchtbaarder was het slib en dus hoe hoger de opbrengsten. Slimme jongens, die oude Egyptenaren!

Daarnaast kent Elephantine Island 2 Nubische dorpen. Exe9n van deze dorpen hebben we dan ook bezocht, wat erg leuk was. Nu verbleven wij zelf in Nagh el Kuba, wat ook een Nubisch dorp is, waardoor we natuurlijk van te voren al een goede indruk hadden gekregen van wat we te zien zouden krijgen. Echter in dit dorp maakten we kennis met 2 Nubische jongens, hun familie, hun huizen en de door hun gevangen krokodillen. Vooral de gastvrijheid en warmte waarmee we ontvangen werden onder het genot van een kopje echte Egyptische thee en de verhalen van de levens van de jongeren hebben veel indruk op gemaakt. Wel hebben we ons opnieuw verbaasd over de wijze waarop ze in Egypte tegen Europa aan kijken, alsof Nederland het beloofde land is, waar iedereen rijk en gelukkig is. Dit, volgens ons, verkeerde beeld zorgt ervoor dat menig Egyptenaar graag naar Europa zou willen verhuizen. We denken ook dat dit de reden is dat we zoveel huwelijksaanzoeken kregen tijdens ons verblijf in Egypte, wat soms voor hilarische momenten zorgden en waar we achteraf hartelijk om konden lachen.

De sporen van de antieke stad.

De Nilometer.

Een neptempeltje. Het is gebouwd van de stenen die over waren na het verplaatsen van de Nubische tempels bij Kalabsha

De ruines van een oude Joodse tempel

We zijn per felucca naar Elephanine Island gevaren. Elephantine is het oudste bewoonde gebied van Aswan (ca. 4000 v. Chr.) en is 1 km lang en 500 m breed.

Vooral de zuidkant van het eiland is het bekijken meer dan waard. Hier is een klein archeologisch museum met vondsten van de verschillende expedities, te weten: grafgiften, sieraden, granieten beelden, huisraad, fragmenten van de antieke bebouwing, sarcofagen, enkele mummies, etc. uit de geschiedenis van Aswan. Daarnaast is aan de zuidkant van het eiland de Nilometer te bezichtigen.De hoogste standen van de Nijl werden hier vastgelegd. Vervolgens werd aan de hand van de waterhoogte tijdens de overstromingen vastgelegd hoe hoog de jaarlijkse belasting zou worden. Hoe meer water, des te vruchtbaarder was het slib en dus hoe hoger de opbrengsten. Slimme jongens, die oude Egyptenaren!

Daarnaast kent Elephantine Island 2 Nubische dorpen. Exc3xa9n van deze dorpen hebben we dan ook bezocht, wat erg leuk was. Nu verbleven wij zelf in Nagh el Kuba, wat ook een Nubisch dorp is, waardoor we natuurlijk van te voren al een goede indruk hadden gekregen van wat we te zien zouden krijgen. Echter in dit dorp maakten we kennis met 2 Nubische jongens, hun familie, hun huizen en de door hun gevangen krokodillen. Vooral de gastvrijheid en warmte waarmee we ontvangen werden onder het genot van een kopje echte Egyptische thee en de verhalen van de levens van de jongeren hebben veel indruk op gemaakt. Wel hebben we ons opnieuw verbaasd over de wijze waarop ze in Egypte tegen Europa aan kijken, alsof Nederland het beloofde land is, waar iedereen rijk en gelukkig is. Dit, volgens ons, verkeerde beeld zorgt ervoor dat menig Egyptenaar graag naar Europa zou willen verhuizen. We denken ook dat dit de reden is dat we zoveel huwelijksaanzoeken kregen tijdens ons verblijf in Egypte, wat soms voor hilarische momenten zorgden en waar we achteraf hartelijk om konden lachen.

De sporen van de antieke stad.

De Nilometer.

Een neptempeltje. Het is gebouwd van de stenen die over waren na het verplaatsen van de Nubische tempels bij Kalabsha

De ruines van een oude Joodse tempel

Tijdens onze vakantie hebben we ook 1 dag gezeild met de felucca. Dit was de dag dat we naar Elephantine Island en Kitchener Island zijn geweest. Gedurende deze Felucca tocht hebben we veel van de beeldschone omgeving en natuur om en nabij Aswan kunnen bekijken. De Felucca trip werd begeleid door 2 zeer ervaren Felucca zeilers. Daarnaast zorgde Abdel ook deze dag weer erg goed voor ons en de bootlieden door het middageten speciaal te komen brengen. We konden hierdoor lekker smullen van de heerlijke vis met rijst, groenten en brood. Deze Felucca-dag hebben we afgesloten door het kijken naar de zonsonderdag, wat echt super mooi om te zien was!

De schippers, die ons begeleid hebben deze dag.

Het middagmaal. We moesten even wennen aan die vissen met koppen, maar het was echt super lekker allemaal.