Op zondag 31 december zouden we naar de Kamelenmarkt in Daraw gaan. Dit beloofde een groot spectakel worden. De kamelenmarkt in Daraw is namelijk de grootste kamelenmarkt van Afrika. Op de zondagen worden hier honderden en soms zelfs wel duizenden kamelen op de marktplaats in Daraw verhandeld. Sommige van deze kamelen zijn wel 40 dagen onderweg met karavanen vanuit Soedan. Dit schijnt erg mooi en bijzonder te zijn om te zien!

Wij vertrokken dan ook goedgeluimd en verwachtingsvol richting Daraw op deze zondag. ‘s Ochtends vertrokken we samen met Abdel, Ellen, Karim, Aisha en Lydia en Mohammed (vrienden van Abdel en Ellen) met de huifkar en daarna nog met het pontje naar Daraw toe. Aangekomen in Daraw werden we met kleine mobiles naar de kamelenmarkt toe gebracht. Nu zouden we dan eindelijk de vele kamelen te zien krijgen, maar helaas …… wat zag ons oog, slechts een handjevol kamelen en geen handelaar te zien. Hoe kan dat nou? Waar hadden al die kamelen zich verstopt??

Wat bleek nu, aangezien 30, 31 december en 1 januari het slachtfeest (ieder gezin slacht dan een schaap) in Egypte plaatsvond was er helaas geen kamelenmarkt. Dit was jammer, maar het kon onze pret niet drukken. Nadat we net aangekomen waren op de marktplaats kwam er namelijk al meteen een oude, traditionele Egyptenaar al trommelend en zingend op ons af. Even later versterkt door nog een aantal jongere, luidkeels zingende Egyptenaren. We hebben toen met z’n allen gezongen en gedanst tussen de kamelen. Het was dus een erg gezellige boel en dit hadden we zeker niet willen missen!

Na dit spectakel zijn we nog met z’n allen het dorpje ingelopen en hebben hier wat gegeten, suikerwater gedronken. Dit alles onder het genot van het roken van de chicha waterpijp (met name de mannen dan). Onderwijl kijkend en genietend van het straatleven op de markt in het stadje Daraw.

Abdel en Aisha achterop de huifkar.

Met z’n allen in de mobile.

De traditionele, vrolijke Egyptenaar, die voor ons trommelde en zong.

Het handjevol kamelen op de marktplaats.

Het leven in het stadje Daraw.

Karim op de ezel.

Mohammed aan de waterpijp (chicha).

De kok die buiten staat de koken achter het terras waar wij zaten.